Η Jazz μουσική είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον κινηματογράφο, καθώς εδώ και δεκαετίες αποτέλεσε κομμάτι μεγάλου μέρους της χολιγουντιανής κινηματογραφικής παραγωγής, αρχικά ως «μουσικό χαλί» σε πληθώρα σκηνών, και, εν συνεχεία, αναλαμβάνοντας σιγά-σιγά κυρίαρχο ρόλο σε ταινίες όπου η πλοκή χρησίμευε κυρίως ως «δικαιολογία» για να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους καταξιωμένοι μουσικοί και τραγουδιστές της εποχής. Το 1959 βγήκε στις αμερικανικές αίθουσες η ταινία που έμελλε να αποτελέσει οδηγό για οποιοδήποτε μουσικό ντοκιμαντέρ γυρίστηκε έκτοτε – το Jazz on a Summer’s Day του Μπερτ Στερν, μια εξαιρετική καταγραφή-ντοκουμέντο της αξέχαστης συναυλίας που έλαβε χώρα στο φεστιβάλ του Νιούπορτ τον Αύγουστο του 1958, από την οποία «παρέλασε» η αφρόκρεμα της Jazz σκηνής της εποχής: Louis Armstrong, Anita O’Day, Bob Brookmeyer, Buck Clayton, Eric Dolphy, Jimmy Giuffre, Chico Hamilton, Jim Hall, Mahalia Jackson, Jo Jones, Thelonious Monk, Gerry Mulligan κ.ά. Το Jazz on a Summer’s Day, το οποίο το 1999 καταχωρήθηκε επίσημα στο Εθνικό Κινηματογραφικό Μητρώο των ΗΠΑ ως εξέχων δείγμα πολιτιστικής κληρονομιάς, αποτελεί και την πηγή έμπνευσης για το αφιέρωμα «η Μουσική Jazz στον Ευρωπαϊκό Κινηματογράφο», που θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο του Πανοράματος 2009, όπου φυσικά θα προβληθεί και το ίδιο, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 50 χρόνων από την επίσημη πρεμιέρα του. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες που θα προβληθούν, συναντάμε και τις:

’Round Midnight (1986) του Μπερτράν Ταβερνιέ, με τους Ντέξτερ Γκόρντον, Φρανσουά Κλιζέ, Λονέτ ΜακΚι. Ο βετεράνος τζαζίστας Ντέξτερ Γκόρντον υποδύεται έναν ξεπεσμένο σαξοφωνίστα παριζιάνικου club με χρόνια προβλήματα αλκοολισμού, που αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση με έναν «ορκισμένο» του fan, ο οποίος αποφασίζει να τον βοηθήσει να ξαναβρεί τη χαμένη του αίγλη. Εξαιρετική η widescreen φωτογραφία της ταινίας αποτυπώνει ιδανικά την «καπνισμένη», λουσμένη σε neon φωτισμούς ατμόσφαιρα των jazz clubs – υπέροχο το βραβευμένο με Όσκαρ score του Herbie Hancock.

Ασανσέρ για Δολοφόνους (Ascenseur pour L'Echafaud, 1958) του Λουί Μαλ, με τους Ζαν Μορό, Μορίς Ρονέ, Λίνο Βεντούρα. Το σκηνοθετικό αυτό ντεμπούτο του 24χρονου – τότε –Λουί Μαλ, το οποίο «ακροβατεί» με περισσή χάρη ανάμεσα στο παραδοσιακό φιλμ νουάρ και τις επιταγές της Nouvelle Vague, είναι κυρίως γνωστό για το «στοιχειωτικό» jazzy soundtrack του Miles Davis. Αποτελεί, ωστόσο, και την ταινία που εκτόξευσε στα ύψη τη δημοτικότητα της Ζαν Μορό, την οποία ο Μαλ επέλεξε να κινηματογραφεί διαρκώς σε close-up, αποκλειστικά με φυσικό φως και συχνά χωρίς καθόλου make-up.

Εύα (Eva, 1962) του Τζόζεφ Λόουζι, με τους Ζαν Μορό, Στάνλεϊ Μπέικερ, Βίρνα Λίζι. Ένας νεαρός, ανερχόμενος συγγραφέας από την Ουαλία ερωτεύεται παθιασμένα την Εύα, μια Γαλλίδα femme fatale που γνωρίζει στην Ιταλία, κάτι που θα οδηγήσει την αρραβωνιαστικιά του στην αυτοκτονία και τον ίδιο στην τρέλα. Μεταφέροντας στη μεγάλη οθόνη την ομώνυμη νουβέλα του Τζέιμς Χάντλεϊ Τσέις, ο Λόουζι καταπιάνεται με την ανθρώπινη αδυναμία και το πώς αυτή εκφράζεται μέσα από τα πάθη και τις εμμονές του έρωτα.