Σήμερα νωρίς το μεσημέρι στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟS, το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου σε συνεργασία με την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου διοργάνωσε ανοιχτή συζήτηση σχετικά με το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου. Στο πάνελ συμμετείχαν τέσσερις σκηνοθέτες, ο Βασίλης Βαφέας, ο Γιάννης Οικονομίδης, ο Νίκος Τριανταφυλλίδης και ο Γιάννης Φάγκρας και δύο κριτικοί, ο Ανδρέας Τύρος και ο Νέστορας Πουλάκος. Ο διευθυντής του φεστιβάλ, Νίνος Φένεκ Μικελίδης, ήταν στο ρόλο του συντονιστή και άνοιξε τη συζήτηση ζητώντας από τους καλεσμένους την άποψή τους για τον τρόπο με τον οποίο θα «βγούμε από την ομίχλη».

Οι κινηματογραφιστές έδειξαν αρχικά μάλλον απαισιόδοξοι για το μέλλον του κινηματογράφου στην Ελλάδα, τονίζοντας την έλλειψη παραγωγών, χρημάτων και πάνω απ’ όλα θεατών. Ο Γιάννης Φάγκρας αναφέρθηκε μάλιστα στο παράδοξο φαινόμενο να έχουμε έναν Έλληνα σκηνοθέτη βραβευμένο στις Κάννες και υποψήφιο για Όσκαρ, ο οποίος αδυνατεί να βρει χρήματα για την επόμενη ταινία του. Ο Νίκος Τριανταφυλλίδης παρουσίασε με το δικό του τρόπο τα αδιέξοδα της παρούσας κατάστασης στη σχέση με τους παραγωγούς και υποστήριξε ότι η μόνη ελπίδα αλλαγής είναι να δημιουργηθούν κολεκτίβες και νέες συνεργασίες. Το θέμα της έλλειψης πόρων περιέγραψε και ο Γιάννης Οικονομίδης, ο οποίος όμως υπογράμμισε ότι υπάρχει πρόβλημα απήχησης του ελληνικού κινηματογράφου γενικότερα, αφού οι (μη εμπορικές) ταινίες απευθύνονται τελικά σε ένα κοινό 10 με 15 χιλιάδων θεατών, σε αντίθεση με το ελληνικό θέατρο, που παρά τις δύσκολες συνθήκες ακόμα ανθεί. Η μόνη λύση που απομένει τελικά στους κινηματογραφιστές είναι η λογική του Do It Yourself και του Guerilla κινηματογράφου.

Έχοντας ζήσει και αυτός άγονες εποχές για τον ελληνικό κινηματογράφο, ο Βασίλης Βαφέας φάνηκε πιο αισιόδοξος και τόνισε την τεράστια δυναμική του ψηφιακού μέσου, τόσο για την παραγωγή όσο και για τη διανομή, που είναι εν τέλει και το μείζον ζήτημα, αφού καλές ταινίες γίνονται αλλά τις βλέπουν ελάχιστοι. Όμως οι ταινίες είναι διαθέσιμες στο κοινό, αρκεί να ξέρει πώς να τις αναζητήσει. Ο Ανδρέας Τύρος ήταν χειμαρρώδης στο λόγο του και παρουσίασε τον ελληνικό κινηματογράφο ως αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητας που μας πνίγει ασφυκτικά, παρομοιάζοντας μάλιστα το νέο νομοσχέδιο για τον κινηματογράφο με το μνημόνιο και το κούρεμα. Το πραγματικά νέο θα προκύψει τώρα, σύμφωνα με τον ίδιο, μέσα από την κατάσταση κρίσης, άποψη την οποία υποστήριξε και ο Νίνος Μικελίδης, αναφερόμενος στα παραδείγματα της Νουβέλ Βαγκ, της Άνοιξης της Πράγας και του Ιρανικού Κινηματογράφου. Ο τελευταίος ομιλητής, Νέστορας Πουλάκος, ανέδειξε και το ζήτημα της παιδείας, που κυριάρχησε στην μετέπειτα συζήτηση με το κοινό.

Η νότα με την οποία έκλεισε η συζήτηση ήταν μάλλον αισιόδοξη, με τον Μήτσο Κασσόλα να καλεί τους Έλληνες σκηνοθέτες να αναδείξουν το αναρχικό πνεύμα του τόπου τους, τον Αντρέα Τύρο να απαντά στο ερώτημα γιατί το ελληνικό θέατρο επιβιώνει – επειδή δεν έχει να ανταγωνιστεί το βρετανικό ή το αμερικανικό θέατρο – και τον Νίκο Τριανταφυλλίδη να προβλέπει ότι πρώτα θα καταστραφεί ο κόσμος και μετά ο κινηματογράφος.