Ο ξαφνικός, άδικος θάνατος του Θόδωρου Αγγελόπουλου ήταν μεγάλο σοκ για όλους μας. Μεγάλη απώλεια τόσο για τον ελληνικό όσο και για τον παγκόσμιο κινηματογράφο. Από την «Αναπαράσταση» μέχρι τη «Σκόνη του χρόνου», μέσα από εκπληκτικές, ανεπανάληπτες εικόνες, χαραγμένες ανεξίτηλα στη μνήμη μας, ο Θόδωρος μας μίλησε για τη μετανάστευση, την Αντίσταση, τον εμφύλιο, το διχασμό, τον επαναπατρισμό, τις απογοητεύσεις αλλά και τις ελπίδες μας, σκιαγράφησε το χάρτη μιας «άλλης», που βλέπαμε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο, Ελλάδας. Μιας Ελλάδας βγαλμένης μέσα από μνήμες του παρελθόντος αλλά και από τη σύγχρονη πραγματικότητα, της Ελλάδας που αγαπήσαμε, μιας Ελλάδας που μας στοιχειώνει, μιας Ελλάδας που, όπως έλεγε και ο Σεφέρης, μας πληγώνει. Μέσα από ταινίες που έβαλαν τον κινηματογράφο μας σε μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, πλάι σε άλλους μεγάλους δημιουργούς όπως ο Μικελάντζελο Αντονιόνι και ο Ακίρα Κουροσάβα.  Θόδωρε, θα είσαι πάντα μαζί μας, οι ταινίες σου θα μας συντροφεύουν, καθώς και τις γενιές που θ’ ακολουθήσουν, ενόσω εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η μεγάλη και πρωτότυπη τέχνη που λέγεται κινηματογράφος.